رقابت برای رسیدن به قطب جنوب در اوایل قرن بیستم، یکی از هیجانانگیزترین و در عین حال تلخترین فصلهای تاریخ اکتشافات بشر است. در این نبرد نفسگیر، رولد آموندسن نروژی توانست نام خود را بهعنوان نخستین فاتح قطب جنوب ثبت کند، در حالی که رابرت فالکن اسکات و همراهانش هرگز از این سفر بازنگشتند.
آموندسن با برنامهریزی دقیق، انتخاب مسیر کوتاهتر، استفاده از لباسهای مناسب بومیان قطب، کاهش وزن تجهیزات و حتی تصمیمهای سختی مانند استفاده از سگهای سورتمه بهعنوان منبع غذا، شانس بقای خود را بهطور چشمگیری افزایش داد. در مقابل، اسکات با وجود شجاعت و اراده بالا، گرفتار سرمای بیسابقه، کمبود تدارکات و شاید اشتباهات انسانی شد.
رسیدن آموندسن به قطب جنوب در ۱۴ دسامبر ۱۹۱۱، نقطه عطفی در تاریخ علم و جغرافیا بود؛ اما مرگ اسکات و تیمش یادآور این حقیقت تلخ است که در سرزمینهای افراطی زمین، تنها شجاعت کافی نیست و بقا نیازمند آمادگی، انعطافپذیری و تصمیمگیریهای حیاتی است.
امروز، قطب جنوب نه میدان رقابت مرگبار، بلکه مرکز تحقیقات علمی جهان است؛ جایی که پایگاه آموندسن–اسکات به افتخار هر دو کاوشگر، یادآور پیروزی و تراژدی در کنار یکدیگر است.