جفتگیری در دنیای حیوانات یک بازی خطرناک است. در بسیاری از موارد، ممکن است نرها تلف شوند. اما آنها فقط توسط نرهای رقیب کشته نمی شوند. در برخی از گونه ها، آنها نه تنها توسط ماده های بزرگتر و قوی تر کشته می شوند، بلکه خورده می شوند. به دنیا آوردن فرزندان انرژی زیادی می طلبد و گاهی اوقات ماده ها با توسل به آدمخواری جنسی، انرژی و مواد مغذی خود را به دست می آورند. در این باره بیشتر بدانید، درباره شش حیوانی که جفت خود را می خورند.
مانتیس
در میان حشرات، مانتیس نمونهای از حشرهای است که آدمخواری جنسی از خود نشان میدهد، هرچند این رفتار در تمام گونههای مانتیس دیده نمیشود. مادههای مانتیس نسبت به نرها بسیار بزرگتر و قویتر هستند و به همین دلیل به راحتی طعمه خود را شکار میکنند. مادهها برای جذب نرها، سیگنالهای شیمیایی به نام فرومون ترشح میکنند. زمانی که نر تلاش میکند با ماده جفتگیری کند، احتمال حمله شدن از سوی ماده وجود دارد. حتی اگر سر نر توسط ماده جدا شود، همچنان قادر به جفتگیری است، زیرا اعصاب شکم او کنترل بدن را برعهده دارند. تخمگذاری انرژی زیادی از ماده میگیرد، چرا که او ممکن است حدود ۱۰۰ تخم بگذارد. بنابراین، خوردن نر، ماده را برای تخمگذاری و تأمین غذای مورد نیاز برای فرزندانش مجهز میکند. برخی از گونههای مانتیس میتوانند از طریق فرآیندی به نام بکرزایی (تولید مثل بدون جفت) به صورت غیرجنسی تولیدمثل کنند و خوردن نر میتواند سوخت لازم برای این فرآیند را تأمین کند.
بیوه سیاه
عنکبوت بیوه سیاه نمونه دیگری از جانورانی است که گاهی اوقات آدمخواری جنسی را انجام میدهد. مانند مانتیس، نرهای بیوه سیاه بسیار کوچکتر از مادهها هستند – به طور کلی اندازه آنها کمتر از نصف اندازه ماده است. مادهها تارهایی میبافند که با فرومونهایشان پوشیده شده است. نر جذبشده سپس به کاهش تار اقدام میکند: قسمتهایی از تار را میبردارد و بوی ماده را با بوی خودش میپوشاند. برای اینکه نر با ماده جفتگیری کند، باید بخشی از بدنش را بین نیشهای ماده قرار دهد. بدیهی است که این کار او را در معرض خطر خورده شدن قرار میدهد. با این حال، برخی تحقیقات نشان دادهاند که بیوه سیاهها در طبیعت به ندرت جفت خود را میخورند و این اتفاق بیشتر در اسارت رخ میدهد.
عنکبوت پرنده
برای عنکبوتهای پرنده نر، مسئله این است که «خوب برقص یا خورده شو». عنکبوتهای پرنده ماده فقط یک بار میتوانند جفتگیری کنند، پس در انتخاب همسر بسیار گزینشی عمل میکنند. برای اینکه مادهای یک جفت را انتخاب کند، نر باید با حرکات موزون رقص او را تحت تاثیر قرار دهد. نر این طرف و آن طرف میپرد و تمام اندامش را تکان میدهد. در عین حال، نر با ضربه زدن قسمتهایی از بدنش به هم، آهنگی میسازد. این کار باعث ایجاد ارتعاشاتی در زمین میشود که ماده آنها را دریافت میکند. گوش دادن به این ارتعاشات حتی برای انسانها هم بسیار جالب است، زیرا آهنگها تمایل به داشتن ضرب و بخشهای مختلف دارند. اگر ماده تحت تاثیر قرار بگیرد، به نر اجازه جفتگیری میدهد. در غیر این صورت… ممکن است نر خورده شود.
آناکوندای سبز
آناکونداهای سبز استراتژی جفتگیری بسیار جالبی دارند که ممکن است با خورده شدن یکی یا چند نر به پایان برسد. آناکونداهای سبز ماده چندهمسر هستند و به همین دلیل با چندین نر جفتگیری میکنند. این کار در چیزی به نام «گلوله جفتگیری» انجام میشود، جایی که گاهی اوقات بیش از ۱۰ نر روی یک ماده جمع میشوند و برای یافتن مجرای دفع تناسلی (کلوآکا) با هم رقابت میکنند تا بتوانند جفتگیری کنند. گلولههای جفتگیری ممکن است تا چهار هفته طول بکشد، که در این مدت به احتمال زیاد ماده با چندین نر جفتگیری کرده است. همانطور که در این لیست مشاهده کردهایم، آناکونداهای سبز ماده بزرگتر و قویتر از نرها هستند. آنها دوران بارداری طولانی دارند که در آن تحرکشان به شدت محدود میشود. بنابراین، با خوردن یکی یا چند نر پس از جفتگیری، مواد مغذی مورد نیاز برای زایمان موفق فرزندانشان را به دست میآورند.
عقرب
عقربها نیز جانورانی هستند که ممکن است جفت خود را بخورند. مادر مقدار زیادی از زمان و انرژی خود را صرف فرزندانش میکند و در یک زایمان تا ۱۰۰ نوزاد به دنیا میآورد. بر خلاف اکثر حیوانات غیرم پستاندار، عقربها زندهزا هستند و به جای تخمگذاری، بچههای زنده به دنیا میآورند. این کار انرژی بیشتری هم میطلبد. به همین دلیل، نرهایی که پس از جفتگیری در نزدیکی ماده باقی میمانند، گاهی اوقات کشته شده و خورده میشوند که این امر برای ماده نوعی تغذیه محسوب میشود. به عنوان آخرین راهحل، مادران عقرب حتی ممکن است برای زنده ماندن فرزندان خود را بخورند.
اختاپوس
اختاپوس به خاطر هوشش شناخته شده است، اما آیا میدانستید که گونههای خاصی از آنها همنوعخواری نیز میکنند؟ نرهای اختاپوس بازویی به طور ویژه اصلاحشده به نام “هکتوکوتیلوس” دارند که برای تزریق بستههای اسپرم به ماده استفاده میشود. وقتی کار نرها تمام میشود، اغلب ماده اختاپوس، نر را میخورد. به هر حال، بسیاری از گونههای نر اختاپوس به هر حال کمی بعد از جفتگیری میمیرند، پس چرا [ماده او را نخورد]؟ اختاپوسهای ماده از تخمهای خود محافظت میکنند و اغلب هنگام زایمان میمیرند. با این حال، آدمخواری اختاپوسها فقط به جفتگیری محدود نمیشود، زیرا خورده شدن لاروها توسط یکدیگر هم غیرمعمول نیست.
منبع: britannica