همه سگها خویشاوندان نزدیک گرگها هستند؛ چرا که سگهای اهلی (Canis lupus familiaris) از نسل گرگهای خاکستری (C. lupus) هستند. با این حال، برخی از نژادها مانند شیبا اینو، آکیتا، مالاموت آلاسکایی، هاسکی سیبری و چاو چاو از نظر ژنتیکی به گرگها نزدیکتر از بقیه هستند. به همین دلیل، اغلب این نژادها را به عنوان “نژادهای باستانی” دستهبندی میکنند.
شواهد ژنتیکی نشان میدهد که اهلی کردن سگها دستکم ۱۵,۰۰۰ تا ۳۵,۰۰۰ سال پیش اتفاق افتاده است. این فرآیند احتمالاً به جای یک رویداد واحد، چندین بار در مناطق مختلف اوراسیا رخ داده است. ممکن است گرگها نیز در اهلی شدن خود نقش فعالی داشتهاند، به این صورت که با تغذیه از بقایای شکارچیان عشایر، به تدریج رابطهای متقابل و سودمند با انسانها برقرار کردهاند. از همین تعاملات اولیه، نژادهای باستانی در شرق آسیا یا قطب شمال پدید آمدند، بسیار پیش از آنکه باشگاههای مدرن سگداری و فرآیندهای اصلاح نژاد هدفمند، سگها را برای کارها یا ظاهر خاصی شکل دهند.
شباهتهای گرگمانند این نژادها هنوز هم در سطح ژنتیکی قابل مشاهده است. مقایسههای انجامشده روی DNA میتوکندری و کل توالی ژنوم به طور مداوم نشان میدهند که نژادهای باستانی دارای نشانگرهایی هستند که شباهت بیشتری به گرگها دارند تا به اکثر نژادهای مدرن سگ.