گرگها جایگاهی منحصربهفرد در طبیعت و روان انسان دارند. آنها هم نیای «بهترین دوست انسان» هستند و هم بهعنوان شکارچیان شرور در قصههای پریان شناخته میشوند؛ توانایی گرگها در شیفتگیآفرینی و القای ترس بهسختی قابلچشمپوشی است. با این حال، برخی از گونههای گرگ با خطر انقراض روبهرو شدهاند، از جمله گرگ قرمز، گرگ اتیوپیایی و گرگ مکزیکی.
گرگ قرمز (Red Wolf)
سرویس حیاتوحش و شیلات ایالات متحده، گرگ قرمز (Canis rufus) را در معرض خطرترین گونه گرگ در جهان طبقهبندی کرده است. این گرگها زمانی آزادانه در بخش شرقی ایالات متحده پرسه میزدند. با این حال، تلاشها برای جلوگیری از شکار دام توسط این گرگها و همچنین تخریب قابلتوجه زیستگاه، در اوایل قرن بیستم، آن را در آستانه انقراض قرار داد. بر اساس آمار سال ۲۰۲۵، حدود ۱۵ گرگ قرمز در زیستگاه بومی خود در کارولینای شمالی شرقی و حدود ۲۴۰ گرگ در اسارت نگهداری میشوند. گرگ قرمز در فهرست قرمز اتحادیه بینالمللی حفاظت از طبیعت (IUCN) بهعنوان «بهشدت در معرض خطر» ثبت شده است.
گرگ قرمز دارای نشانههای مایل به قرمز روی سر، گوشها و پاهایش است، اما بیشتر به رنگ قهوهای یا نخودی دیده میشود.
قد آن در ناحیه شانه حدود ۶۶ سانتیمتر (۲۶ اینچ) و طول آن از بینی تا دم حدود ۱.۲ متر (۴ فوت) است.
وزن گرگهای قرمز بین ۲۰ تا ۳۶ کیلوگرم (۴۵ تا ۸۰ پوند) است.
گرگ اتیوپیایی (Ethiopian Wolf)
حدود ۵۰۰ قلاده گرگ اتیوپیایی (Canis simensis) باقی مانده است که در کوهستانهای کشور آفریقایی شرقی (اتیوپی) در قالب گله زندگی میکنند. با این حال، بسیاری از این گلهها کوچک هستند و جغرافیای منطقه باعث جدا شدن آنها از یکدیگر شده است که این امر تهدیدی جدی برای بقای این گونه محسوب میشود. سایر تهدیدها شامل از دست دادن زیستگاه، بیماری و برخورد با وسایل نقلیه موتوری هستند. گرگ اتیوپیایی در فهرست قرمز IUCN بهعنوان «در معرض خطر» طبقهبندی شده است.
گرگ اتیوپیایی حیوانی زیبا است و با پاهای بلند و پوشش مایل به قرمز خود، اغلب بهعنوان «گرگی در لباس روباه» توصیف میشود.
طول آن حدود ۱ متر (۳ فوت) و وزنش بین ۱۱ تا ۲۰ کیلوگرم (۲۴ تا ۴۴ پوند) است.
گرچه آنها در گله زندگی میکنند، اما گرگهای اتیوپیایی بهتنهایی شکار میکنند و بیشتر از جوندگان تغذیه میکنند.
گرگ مکزیکی (Mexican Wolf)
گرگ مکزیکی (Canis lupus baileyi)، شبیه گرگ قرمز، در نیمه دوم قرن بیستم در جنوب غربی ایالات متحده و مکزیک تا مرز انقراض پیش رفت. با کاهش طعمههای طبیعی آنها مانند گوزن و اِلک (نوعی گوزن بزرگ) در اواخر قرن نوزدهم و افزایش جمعیت گاوها، گرگها برای شکار به سمت دامها روی آوردند که این امر پیامدهای مرگباری به دنبال داشت. تا اواسط قرن بیستم، گرگهای خاکستری مکزیکی تقریباً از ایالات متحده ناپدید شدند و جمعیت آنها در مکزیک بهشدت کاهش یافت.
برنامههای مشترک بین دو کشور به احیای این گونه کمک کرد. سرشماری سال ۲۰۲۳ سرویس حیاتوحش و شیلات ایالات متحده نشان داد که حداقل ۲۵۷ قلاده از این حیوانات در آریزونا و نیومکزیکو زندگی میکنند. IUCN گرگهای خاکستری (که گرگ مکزیکی زیرگونهای از آن است) را بهعنوان گونهای با «کمترین نگرانی» فهرست کرده است.
گرگ مکزیکی زیرگونهای از گرگ خاکستری آمریکای شمالی است.
وزن آن ۲۳ تا ۳۶ کیلوگرم (۵۰ تا ۸۰ پوند) و طول آن از بینی تا دم حدود ۱.۷ متر (۵.۶ فوت) است.
ارتفاع شانه آن ۷۱ تا ۸۱ سانتیمتر (۲۸ تا ۳۲ اینچ) است و پوشش بدنش به رنگهای نخودی، خاکستری، زنگاری و سیاه است.