جهان دیگری که نسبتاً نزدیک به زمین است، اکنون بهعنوان مکانی امیدوارکننده برای جستجوی نشانههای حیات فرازمینی در نظر گرفته میشود.
انسلادوس، ششمین قمر بزرگ زحل، دنیایی یخی است که شباهتهایی به اروپا، قمر مشتری، دارد. مانند همتای خود در منظومه مشتری، تصور میشود این دنیای سرد حاوی اقیانوسی از آب مایع باشد که در آن ممکن است حیات بدوی فرازمینی، حتی امروز، در اعماق منجمد آن رشد کند و دیده نشود.
در سال ۲۰۰۵، فضاپیمای کاسینی ناسا کشف کرد که انسلادوس بخشی از آب اقیانوس خود را از طریق فورانهای قدرتمندی از آبفشانها که از شکافهای عمیق سطحش سرچشمه میگیرند، به فضا پرتاب میکند. فضاپیما با پرواز از میان بخشی از آب این ستونها، توانست مستقیماً این آب را “بچشد” و مولکولهای آلی نویدبخشی، از جمله پیشسازهای احتمالی اسیدهای آمینه، را پیدا کرد.
اکنون، دو دهه بعد، تحلیل مجدد دادههای جمعآوری شده توسط کاسینی نشان داده است که انسلادوس میزبان طیف وسیعتری از مولکولهای آلی نسبت به آنچه قبلاً تصور میشد است، در حالی که تأیید میکند که این مولکولها واقعاً از داخل قمر منشأ گرفتهاند و نه از فضای بیرونی.
نوذیر خواجه از دانشگاه فرای برلین و دانشگاه اشتوتگارت در آلمان، اظهار داشت: “مسیرهای احتمالی زیادی از مولکولهای آلی که در دادههای کاسینی پیدا کردیم تا ترکیبات بالقوه مرتبط وجود دارد که احتمال قابل سکونت بودن این قمر را افزایش میدهد.”
این یافتهها، اهمیت این ایده را که منظومه شمسی ما ممکن است بهترین مکان برای جستجوی شواهد حیات فرازمینی باشد، بیشتر تقویت میکند.
دکتر یورن هِلبِرت از آژانس فضایی اروپا (ESA) گفت: “من فکر میکنم جستجو در حیاط خلوت خودمان یک بازی برد-برد است.” او افزود: “اگر اکنون کشف کنیم که واقعاً نشانههایی از حیات [در انسلادوس] وجود دارد، این امر جستجو در خارج از منظومه شمسی ما را هیجانانگیزتر میکند.”
او همچنین خاطرنشان کرد: “اگر برویم و کشف کنیم که علیرغم وجود تمام شرایط برای سکونت، هیچ نشانهای از حیات پیدا نمیکنیم، به این معنی است که ممکن است نیاز داشته باشیم تعریف قابلیت سکونت را دوباره بررسی کنیم یا حداقل احتمال ظهور حیات در یک جهان بالقوه قابل سکونت را بازنگری کنیم.”