دانشمندان موجودات باستانی به دام افتاده در یخهای قطب شمال را ذوب کرده و به حیات بازگرداندند. این اشکال حیات کهن میتوانند به ما درباره گذشته بیاموزند، اما آیا ذوب کردن آنها واقعاً فکر خوبی است؟
خاک منجمد دائمی (پرمافراست) در قطب شمال مانند یک سردخانه عمل میکند و شواهدی از تاریخ سیاره ما را در یک انجماد عمیق حفظ میکند؛ انجمادی که در برخی موارد میتواند موجودات زنده را برای دهها هزار سال زنده نگه دارد.
در حالی که ذوب کردن این موجودات میتواند به دانشمندان کمک کند تا بیشتر درباره گذشته دور زمین بیاموزند، در سالهای اخیر این اقدام نگرانیهایی را در مورد آزاد شدن ویروسهای خفته طولانیمدت در دنیایی بیخبر ایجاد کرده است.
اخیراً، محققانی در دانشگاه کلرادو بولدر موجودات ۴۰ هزار سالهای را که از دیوارههای «تأسیسات تحقیقاتی تونل پرمافراست» در آلاسکا استخراج شده بودند، ذوب کردند. آنها مشاهده کردند که این موجودات نه تنها هنوز زنده بودند، بلکه ظرف تنها چند ماه بیدار شده و کلونیهای جدیدی تشکیل دادند.
تریستان کارو، نویسنده اصلی این مطالعه، گفت: «اینها به هیچ وجه نمونههای مرده نیستند. آنها همچنان به شدت قادر به میزبانی حیات قوی هستند که میتواند مواد آلی را تجزیه کند و آن را به صورت دیاکسید کربن آزاد نماید.»
احیای موجودات به این شکل یک موضوع است، اما هدف اصلی این تحقیق، بررسی اثرات ذوب شدن خود به خودی پرمافراست به دلیل افزایش دمای جهانی است.
با گذشت زمان، چارهای جز نشستن و تماشای ذوب شدن این موجودات نخواهد بود؛ فرآیندی که میتواند مشکلات خاص خود را ایجاد کند، از جمله آزادسازی کربن بیشتر در جو.
هرچند سناریویی شبیه به آنچه در قسمت «یخ» سریال پروندههای ایکس (که در آن یک موجود کرم مانند پس از ذوب شدن از پرمافراست، انسانها را آلوده میکند) بسیار بعید است، اما خطر ظهور نوعی پاتوژن مضر ماقبل تاریخ از یخ قطعاً صفر نیست.
منبع: unexplained-mysteries