اکثر مردم به واحدهای کوچک داده، یعنی بیت و بایت، فکر نمیکنند. اما وقتی صحبت از انتقال یا ذخیرهسازی داده میشود، بیشتر ما نگران مگابایت، گیگابایت یا حتی ترابایت هستیم. با افزایش ظرفیت داده، در آینده باید به دنبال چه اندازه هارد دیسکی باشیم؟
دادهها عموماً از پیشوندهای SI (سیستم بینالمللی یکاها) استفاده میکنند، که اساساً همان سیستم متریک سابق است. طبق این سیستم، ترا- توان چهارم 1000 است. پیشوند بعد از ترا- باید یا پتا- باشد. بنابراین، بعد از ترابایت، پتابایت میآید. بعد از آن اگزابایت، سپس زتابایت و یوتابایت قرار دارند.
با این حال، سیستم باینری بر اساس مقیاس SI عمل نمیکند. این سیستم بر اساس توانهای دو اندازهگیری میشود نه توانهای ده. وقتی دانشمندان علوم کامپیوتر برای اولین بار در مورد مقادیر زیاد داده صحبت کردند، فقط به نزدیکترین پیشوند SI گرد کردند. گاهی اوقات، تولیدکنندگان فناوری هنوز هم به توانهای 1000 گرد میکنند اما در واقع در مورد توانهای 1024 (که است) صحبت میکنند. پیشوندهای باینری ویژهای برای مطابقت با توانهای 1024 به جای 1000 ابداع شدهاند، اما به طور مداوم استفاده نمیشوند. وقتی یک هارد دیسک میگوید ظرفیت 1 ترابایت (TB)، یعنی ، را دارد، ممکن است در واقع 1 تبیبایت (TiB)، یا باشد. پیشوندهای باینری عبارتند از کیبی-، مبی-، گیبی-، تبی-، پبی-. بنابراین بعد از ترابایت چه میآید؟ پتابایت. اما در برخی موارد ممکن است دقیقتر باشد که آن را پبیبایت بنامیم.